Portrety wielkich Ślązaków (2): Wojciech Korfanty – zdrajca, czy bohater?

Bez wątpienia Wojciech Korfanty jest jedną z barwniejszych i bardziej kontrowersyjnych postaci w historii Śląska. Przez część ostro krytykowany, przez wielu obdarzany niemal religijną czcią, jest jednak kolejnym przykładem na to, jak bardzo można kochać swoją małą ojczyznę.

Wojciech Korfanty przyszedł na świat 20 kwietnia 1873 w osadzie Sadzawka (obecnie Siemianowice Śląskie). Jego ojciec pracował w kopalni Fanny.

Od 1885 uczęszczał do Gimnazjum Królewskiego w Katowicach, gdzie założył tajne kółko, szerzące polską literaturę i kulturę. Za swoją działalność w 1895 (klasa maturalna) został relegowany. Dzięki interwencji jednego z posłów do Reichstagu ukończył jednak szkołę średnią i w tym samym roku rozpoczął studia. Po kilku zmianach uczelni, ostatecznie zakończył edukację w 1901 w Berlinie.

Korfanty najbardziej znany jest ze swojej działalności politycznej. Od 1901 należał do Ligi Narodowej. Był także redaktorem naczelnym „Górnoślązaka”. Za publikację artykułów „Do Niemców” oraz „Do moich braci Górnoślązaków” w 1902 trafił do więzienia. Po wyjściu został posłem do Reichstagu oraz do Landtagu. Działacz opowiadał się za przyłączeniem Górnego Śląska do Polski, był jednak zdecydowanym przeciwnikiem działań zbrojnych.

Podczas I powstania śląskiego Korfanty zaangażował się w organizację pomocy dla uchodźców, wciąż jednak sprzeciwiając się kontynuowaniu powstania.

W 1920 był Polskim Komisarzem Plebiscytowym na Górnym Śląsku. Niewiele później z jego inicjatywy powołano do życia Chrześcijańskie Zjednoczenie Ludowe – zalążek organizacji chrześcijańsko-demokratycznej.

Korfanty zasłynął jako dyktator III powstania śląskiego. Nie wierzył jednak w to, że powstańcom uda się osiągnąć cel. Uważał zryw za swego rodzaju manifestację, która miała zwrócić uwagę Komisji Międzysojuszniczej, odpowiedzialnej za podział terenu plebiscytowego między Polskę a Niemcy. Właśnie dlatego zarządził wstrzymanie walk, mimo że inicjatywa na froncie należała do Polaków.

W 1921 Korfanty opuścił Śląsk.

Źródło: www.dzieje.pl

Po powrocie został desygnowany na premiera, jednak po ostrym sprzeciwie Józefa Piłsudskiego, komisja wycofała jego kandydaturę.

W 1930 był posłem na Sejm Śląski. Historycy często wspominają o jego konflikcie z wojewodą Michałem Grażyńskim, który zarzucał Korfantemu separatyzm.

Po rozwiązaniu Drugiego Sejmu Sląskiego, w 1930, Korfanty został aresztowany i okrzyknięty przez sanację mianem największego szkodnika w Odrodzonej Polsce. Protestowała przeciw temu opozycja, która uważała działacza za „budziciela polskości na Śląsku”. Wraz z posłami Centrolewu Korfanty został osadzony w twierdzy brzeskiej, unikając jednak samego procesu. Po uwolnieniu na krótko powrócił na Górny Śląsk, jednak w obawie przed kolejnym aresztowaniem, w 1935 udał się na emigrację do Pragi, skąd nie powrócił nawet na pogrzeb syna.

W 1939 Korfanty wrócił do Polski. Mimo chęci walki z Niemcami, został jednak osadzony na Pawiaku, gdzie spędził ponad trzy miesiące. Z powodu choroby został zwolniony 20 lipca.

Zmarł 17 sierpnia 1939 roku w Warszawie. Wielu twierdzi, że podczas pobytu w celi był regularnie podtruwany. Władze hitlerowskie po dokonaniu ekshumacji zwłok podały do wiadomości publicznej, że w ciele odnaleziono ślady związków chemicznych, w szczególności metalu. Nie dowiedziono jednak, czy komunikat był prawdziwy – wielu twierdzi, że jest to wyłącznie element antypolskiej propagandy.

Grób Korfantego znajduje się na cmentarzu przy ulicy Francuskiej w Katowicach.

Magdalena Jezierska

1 Comment on "Portrety wielkich Ślązaków (2): Wojciech Korfanty – zdrajca, czy bohater?"

  1. GOGOL PRZEJAZDEM | 9 września 2012 at 8:42 am | Odpowiedz

    „…Wojciech Korfanty – zdrajca, czy bohater?…”

    Życiorys – ten inne śląskie- to istny węzeł gordyjski…
    Ale, czy to ma dziś jakieś znaczenie…?
    Przeciąć , jak się nie da rozwiązać…

    http://fotozrzut.pl/zdjecia/2fe1c23dc1.jpg
    http://fotozrzut.pl/zdjecia/68a418088f.png

Leave a comment

Your email address will not be published.


*